Boat Trip To Bagan

SCROLL DOWN FOR THE ENGLISH VERSION

In 2011 werkt blijkbaar het alarm van onze Iphones niet meer. Hoe moeten we nu op tijd opstaan voor de boottrip naar Bagan? Nienke is zo slim de eierwekkerfunctie van haar telefoon te gebruiken. Gokken op mijn natuurlijke wekker leek ons geen goed idee. Uiteraard wel meerdere malen wakker geworden voordat de eierwekker afging...

Om zes uur staan we klaar in de lobby, alwaar onze taxichauffeur op ons wacht. Eerst dient echter de minibar nog gechecked te worden. Je weet het maar nooit met die alcoholzuipende buitenlanders.

De zon komt langzaam op en Mandalay ziet er oranje gekleurd uit. Het stof, de vervallen huizen, het ziet er zelfs aangenaam uit. De temperatuur is zo'n 16 graden en het is al druk op straat. Links en rechts van onze taxi wordt er op gasstelletjes gekookt en televisie gekeken. Na een korte rit zijn we bij de steiger. 5000 Kyat. Zo'n 5 Euro voor een kort ritje. De prijs was gisteren afgesproken. Niet dat we veel keus hadden. De taxichauffeur was duidelijk in een betere onderhandelpositie. Had je minder bedongen, dan weet je nooit zeker of hij de volgende ochtend op je staat te wachten. 5000 Kyat is hier een hoop geld.

Exact om zeven uur vertrekt de boot. Wanneer ik om mij heen kijk zie ik veel oudere Duitsers, een rivier waar de zon net boven uitkomt en oude vliegtuigstoelen. Het doet me ergens aan denken.

We zitten op een Rijncruise...

Terwijl de lucht langzaam blauw kleurt hebben we tijd om enkele hotelfolders te bekijken.

Het Eastern Hotel in Yangon prijst zichzelf aan met “While you are away from home”.

“We are sure you will feel like your home” is het motto van het Silver Swan Hotel te Mandalay.

De folder van een hotel in Bagan heeft het over “You cannot move a foot or hand without touching something sacred”.

De Duitsers zijn inmiddels naar het zonnedek verdwenen. Een van hen blijft zitten en gooit wat troep uit zijn rugzak het water in. Zo te zien hoort hij niet bij de groep. Sjofel gekleed en eenzaam.

Aan de linkeroever worden de contouren van de huizen zichtbaar. De ochtendmist trekt langzaam weg. Langs de rechteroever wordt het beeld door tientallen pagodes bepaald. Elke pagode is zichtbaar in de nevel met een gouden schittering.

Ik weet het niet zeker , maar ze lijken zo gebouwd dat ze bij zonsopgang altijd de zonnestralen weerkaatsen. Links van mij lijkt het vee boven het land te zweven. Boven de mist zie je de kruinen van de bomen.

Rechts voor mij staat een kommetje met vissaus. Fijngesneden groene en rode pepertjes met grote stukken knoflook. Voor mij een kom bittere thee. De melk en suiker hebben we net terug gegeven.

Wanneer de melk heet is of gemaakt van gecondenseerde melk dan kan je het prima gebruiken. Nu durven we het risico niet te nemen. In Myanmar wordt ook wel verse melk gedronken. Deze is niet gepasteuriseerd. De fried rice met kip smaakt uitstekend. Achter mij staat de deur naar het dek open. Ik voel de koude wind in mijn nek. De nevel is inmiddels weggetrokken, het zal wel snel opwarmen.

Sneller dan verwacht. Tussen mijn stokjes een boontje, lang en groen. Blijkt een pepertje.

Heet! Nienke heeft mijn vest ingepikt en staat nu buiten foto's te maken. Ik heb het koud, het is tegen negenen.

De eetzaal zit nog vol. Aan een tafel zitten twee meisjes uit Polen. Ze worden geamuseerd door een Brit met op zijn shirt de tekst “100 percent single”. Achter hen een groep westerse dames. Onmisbaar op een Rijncruise. Volgende stop is de kerstmarkt te Dusseldorf.

Het personeel vermaakt zich opperbest rondom het kleine barretje in de hoek van de eetzaal. Terwijl de theepotten van het ontbijt worden afgewassen, wordt er veel gepraat en gelachen. Wat nu opvalt is dat zij allemaal teenslippers dragen. In de Myanmar Culture Shock wordt dit verklaard. Birmezen houden erg vast aan hun eigen cultuur. Na het vertrek van de Britten worden schoenen als te westers beschouwd.

Bij het afrekenen wordt de voorkeur gegeven aan Dollars. Eén vijf Dollar biljet heeft een miniscuul kreukje. Deze wordt helaas niet aangenomen. Ik betaal uiteindelijk in Kyat tegen een zeer ongunstige koers. Op de bon staat in plaats van fried rice, fire rice.

De heuvels van Mandalay zijn nu uit het zicht verdwenen. Het blijft vooralsnog opvallend koel vandaag. Af en toe passeren we een boot met voornamelijk hout erop. Thanakha hout. Dit wordt vermalen tot een gele pasta, die je overal in Myanmar kunt krijgen. Het wordt gebruikt als cosmetica en vaak ook als zonnebrand. Jonge Birmezen combineren het met felrode lippenstift.

De Ayeryawady is een brede rivier. Onze boot volgt al zigzaggend de vaargeul. In het ruim bevindt zich de machinekamer. Grote oude dieselmotoren en enorm veel herrie. Zwarte wolken verlaten de schoorsteen op het bovendek. Met nog steeds zonnende Duitsers.

De boot mindert vaart en meert aan bij een dorp. Tientallen kinderen lopen het water in om hun koopwaar aan te prijzen. Er worden zelfs bananen het dek op gegooid.

Plots rennen de kinderen de andere kant op. De boot die ons volgt meert aan.

Wanneer je negen uur op een boot door moet brengen en het landschap redelijk saai begint te worden, ga je op andere zaken letten. Bij het raam zijn mieren druk bezig van alles heen en weer te slepen. Nienke naast mij verstijft...”Er liep een muis!”

Het muisje schiet onder de vliegtuigstoelen door richting de eenzame Duitser. Kunnen ze samen verder reizen.

Langzaam begint het warm te worden. Het water van de rivier is strak, bijna rimpelloos. In het water weerspiegelen kleine vissersdorpjes. Eenvoudige huizen. Stokken en bladeren. Pal aan de rand van het water. Lange smalle houten bootjes liggen op het zand. Enkele mensen lopen met fruit, gestapeld op het hoofd, langs de rivier. In de verte trilt de lucht boven het water. Het is bijna het heetste moment van de dag. Aan het water groeien planten langs stokken. Het lijken wel wijnranken!

Het landschap verandert. Plat, geen bebouwing, geen mensen. Groen gras en loofbomen.

Rechts van mij geen zand langs het water, maar een opstaande rand van enkele meters. Het water staat normaal hoger. Het regenseizoen is achter de rug. Van de vliegtuigstoelen wordt dankbaar gebruik gemaakt om te rusten. Achter mij staat een airco te blazen, rondom staan de ramen open. Nienke doet mijn vest weer aan. De Polen met hun Britse aanbidder zitten achter ons.

Na een tijdje te hebben gevaren wordt het rondom de rivier weer heuvelachtig. Langs de oevers staan kinderen te zwaaien. De dorpjes worden groter. We passeren twee bruggen in aanbouw. Hard werkende mensen in een moordende hitte. Het is drie uur in de middag en we hebben net frietjes met stokjes gegeten. Op tafel een bakje zoetzure saus. Naast ons ons eten enkele Duitsers vers gebrande cashewnoten. Het ruikt als de notenbar in Leiden.

Nog een uur varen en we komen aan in Bagan. Bagan was een koninkrijk op zijn hoogtepunt tussen 1057 en 1287. Binnen een gebied zo groot als Manhattan hebben ze meer dan 4400 tempels gebouwd. Een voetnoot in de historie. Verslagen door de Mongolen van Kublai Khan. De Amerikanen zijn ook slechts een paar honderd jaar bezig...

Nienke heeft de muis niet meer gezien. De eenzame Duitser zit nog steeds in zijn stoel.

De rest van de Duitsers zal inmiddels een zonnesteek hebben en de Brit heeft zijn pogingen opgegeven. Alhoewel ik nog slechts één Poolse waarneem.

Nog een uur...

A transcript for our US friends:

Apparently Iphones don't wake you in 2011. For some reason we can't set the alarm on either phone. We're preparing ourselves for the boat trip to Bagan. Nienke used the timer function of her Iphone. It worked like a charm. Before leaving the staff of the hotel need to check our minibar. You'll never know with these alcoholic Dutchies.

The sun comes up slowly in Mandalay. Everything is coloured in soft orange. The old dusty streets suddenly look appealing. It is six 'o clock and the streets are bustling with people. They cook their breakfast outside and watch TV. At the pier we payed our taxi driver. 5000 Kyat, which equals a lot of money in Myanmar. I didn't want to bargain a better deal. You have to be sure they'll still pick you up the next morning. So we took our losses just to be safe.

At seven precisely our boat leaves. We're surrounded with old German people. It feels like a cruise for the elderly.

The sky slowly turns to a light blue and we spend some time to look at our brochures.

The Eastern Hotel in Yangon says “While you are away from home” and the Silver Swan Hotel in Mandaly says” We are sure you will feel like your home”, which sounds very interesting. And in Bagan: “You cannot move a foot or hand without touching something sacred”. Ha!

Meanwhile, the Germans are gathering on the sun deck. One of them is still inside the boat. He's cleaning out his backpack and throwing stuff in the river. We think he doesn't belong to the group. He seems lonely. On my left the morning fog is disappearing and some houses and temples are visible. Every temple is bathing in the morning sunlight. A magnificent golden shimmer is visible everywhere you look.

On the table there's a little bowl with fish sauce. Thinly chopped peppers and large chunks of garlic. We're drinking bitter tea. The fried rice tastes fantastic. Behind my back there's an open door. A cold wind blows in my face. Nienke is taking photographs outside, wearing my cardigan. I'm freezing. It's around nine.

The dining room is still packed with people. At one table a Brit and two Polish ladies are chatting away. His shirt says “100 percent single”.

Our waiter prefers dollars. Unfortunately he can't accept them.Our fiver's got a tiny blemish...So we have to pay in Kyat for a very bad exchange rate. Good for him though.

The check says fire rice instead of fried rice...

The hills of Mandalay are slowly disappearing. It still feels a little cold. The Ayeyarwady is a big meandering river. Our boat is zigzagging its way to the temples of Bagan. Big black clouds are leaving the chimney on the sun deck. Still it's full of Germans bathing in the sun.

Still some hours to go. Tiny ants are carrying around a lot of stuff. Suddenly Nienke is screaming. “There is a mouse!”. The small animal is running fast towards the lonely German. They can travel together.

After a while the area is getting hillier. Children wave at us from across the river. The villages are getting bigger. It's three o' clock and we're having French fries. They are served with chopsticks and chili sauce.

One hour to get to Bagan. Bagan at its height was an influential kingdom between 1057 AD and 1287 AD. In this short period of time they build more than 4400 temples in an area as big as Manhattan. A footnote in history. Remember the Americans have not been around for much longer.

The mouse we lost track off. The lonely German is still lonely. The rest of them are getting a sunstroke by now and the Brit seems to have given up. Still, one Polish girl is missing.

One hour...