It's raining in Yangon

SCROLL DOWN FOR THE ENGLISH VERSION

Het regent in Yangon

Ik kijk op van mijn stoel. Twee grote witgekleurde torens. Prachtig verlicht. Buiten is het vochtig. Het heeft net flink geonweerd. Het is droog. Ik zit buiten. Nienke is net naar bed gegaan. Het is anderhalf uur later dan in Yangon. Nog geen zin om te slapen. Achter mij de snelweg richting het vliegveld. Het is middernacht. Nog steeds druk. Er staat een blikje Heineken in de minibar. Tijd om weer aan thuis te denken. Vandaag per mail contact met kantoor gehad.

De afgelopen dagen in Yangon doorgebracht. Alles is oud of kapot. Toch functioneert het. De bussen rijden, de winkels zijn open. Mensen lopen druk te wezen op straat. Een bedrijvige stad. Mooie koloniale gebouwen, ontdaan van alles wat aan de Britten herinnert.

Noodweer. We zijn van plan richting een supermarkt te lopen om wat eten te kopen voor de avond. Geen zin om de hotelkamer af te gaan. 's Middags wezen lunchen bij de Strand Hotel. Een oase van voormalig Brits imperialisme. Niet onaangenaam. Had zo in Londen kunnen staan. Eenmaal binnen is Myanmar verdwenen. Niet onaangenaam, ook niet goed. Wel lekker eten. Weg uit de hitte.

We kunnen slechts één paraplu meekrijgen. Het personeel van ons hotel verwacht een grote groep. Het riool kan het vele regenwater nauwelijks aan. Wij wachten. Nienke kijkt naar buiten hoe de ratten samen met de mensen naar de kant van de weg worden gedreven. Zwerfhonden zoeken een veilig onderkomen. We zien de eerste kakkerlakken. Drijvend langs de kant van de weg. Slechte zwemmers. Ik probeer mijn mail te openen. Het Eastern Hotel in Yangon heeft internet. Buiten is het donker. Er is nauwelijks straatverlichting.

We lopen richting de supermarkt. Naast de supermarkt zit een Japanse spa. Je wordt er gemasseerd door blinden. Een ontwikkelingsproject met internationale steun. De straten zijn inmiddels onbegaanbaar. Het riool kan het vele water niet meer verwerken. Auto's staan vast. Mensen tot hun middel in het water.

Voor mij gaat het licht van de Petronas towers langzaam uit. Jammer. Mooi zicht het wit van de torens en het groen van mijn blikje. Buiten is het nog dik 25 graden. Poeh! De modeshow op het dak van het hotel tegenover ons is ook afgelopen. Rest slechts het geraas van de vele auto's onder mij.

Het grote voordeel van een Longyi is dat je hem makkelijk op kan rollen . Birmese mannen met opgerolde Longyi's rennen door de straten van Yangon. Straten die veranderen in kolkende watermassa's. We besluiten ons te laten masseren. Kundige masseurs. Ondertussen lezen we een tijdschrift over Japan. De spa bevind zich in het Sakura gebouw. Een hypermodern kantoorpand met op de twintigste verdieping de “Sky Bistro”. Met heerlijke koffie en een prachtig uitzicht op de Shwedagon pagode. Ver van het water, ver van de ratten.

Het is opgehouden met regenen. Verrassend snel drogen de straten op. We lopen terug. Gelukkig heb ik mijn zaklamp bij me. Er zitten nogal wat gaten in het wegdek van Yangon. Gaten waar je zomaar in kunt verdwijnen. Droog merk ik op dat de blinde masseurs vast het kantoorpand nooit verlaten... Nienke geeft mij een zet. Ze heeft gelijk. Bewonderenswaardig hoe deze mensen in deze stad een bestaan weten op te bouwen.

Onze laatste dag in Yangon lopen we naar het reisbureau om de vlucht naar Kuala Lumpur te bevestigen. Onderweg komen we langs de kathedraal van Yangon. Gebouwd eind negentiende eeuw door Broeder Hendrick. Leermeester van de vermaarde Cuyper. Een Nederlandse kerk. Fraaie kerk. Er wordt druk gerestaureerd. Voegen worden gewit. Het uiterlijk wordt verfraaid. Twee torenspitsen. Wit gekleurd. Alleen niet mooi verlicht. Met een gat in de rechter. Dat is Yangon. Prachtig, maar beschadigd. Dat is Myanmar. Prachtig maar beschadigd. Een fout regime. Onderweg van Pyin Oo Lwin naar Mandalay zagen we een groep vrouwen onder militaire bewaking een steengroeve binnengaan. Ver buiten de grote steden. Geen vrijheid te zeggen wat je denkt. Het functioneert. Ondanks alles.

Vanaf het terras in Kuala Lumpur kan ik denken wat ik wil. Schrijven wat ik wil. In Myanmar wordt alles gecontroleerd. Regelmatig wordt je gevraagd waar je vandaan komt. Wat je gaat doen. Vaak uit interesse. Soms ter controle. Je weet het nooit zeker en meestal belast het je niet. Als toerist kan je de ogen sluiten. Als inwoner van Myanmar niet...

ENGLISH VERSION

It's raining in yangon

I look up from my chair. Two giant white-coloured towers. Beautifully lit. It's wet outside. There was a thunderstorm. It's dry now. I'm sitting outside. Nienke just went to bed. We're 1,5 hours ahead of Yangon. I don't feel like sleeping yet. Behind me the highway to the airport. It's midnight. Still busy. There's a can of Heineken in the mini-bar. It's time to think about home again. Contacted the office today by e-mail.

We spent the past few days in Yangon. Everything is old or broken. Still, it works. The buses run, the shops are open. People running errands. A busy town. Nice, colonial buildings that have been stripped from anything that reminds them of the British. It's raining cats and dogs. We wanted to walk to the supermarket to get some food for the night. We had a nice lunch at the Strand Hotel. An oasis of former British imperialism. Not unpleasant. Could have been in London. Once inside, Myanmar is gone. Not unpleasant, but not right. Good food. Away from the heat. The sewers cannot take this amount of rain. We're waiting. Stray dogs are looking for a safe place to stay. We see cockroaches and rats. It's dark outside. There's hardly any street lights. We walk towards the supermarket. Next to it, there's a Japanese spa. Massage by blind people. A project set up with support from the international community. Streets are no longer recognisable. Cars are stuck. People wade through the water from the waist down.

The lights at the Petronas towers slowly dim. Shame. It's still about 80 degrees F. Phew!

The big advantage of a longyi is that you can easily roll it up. Birmese men with rolled up longyis are running around the streets of Yangon. Streets that have changed into canals. We decide to get a massage. The spa is located in the Sakura Tower. A modern office building with a panorama restaurant “Sky Bistro” on the 20^th floor. Far away from the water, far away from the rats.

It has stopped raining. The streets dry up surprisingly quickly. We head back to the hotel. Fortunately, I have a torch (=flashlight) with me. There are many potholes. You can easily disappear in one. I say that the blind people are never able to leave the office tower. Nienke pushes me. She's right. It's impressive to see how these people have built up their lives in this town.

We pass by a cathedral on our last day in Yangon. It was built in the 19^th C by Brother Hendrick. He was an apprentice to the renowned Dutch architect Cuyper. A Dutch cathedral. A pretty cathedral. It is currently being renovated. Two towers. White coloured. But it's not lit. A hole in the right tower. This is Yangon. Beautiful, but damaged. This is Myanmar. Beautiful, but damaged. A bad junta. On our way from Pyin Oo Lwin to Mandalay we saw a group of women enter a quarry escorted by militaries. Far away from the big cities. No freedom to say what you think. It works. Despite everything.

Here in Kuala Lumpur I can think what I want. I can write what I want. Everything is monitored in Myanmar. People regularly ask you where you're from. What you are doing. Often it's because they're interested. Sometimes it's because they need to know. You never know for sure and most of the time it doesn't hamper you. As a tourist, you can turn a blind eye. As a citizen of Myanmar, you cannot.